Biertje � 300 ISH
Auteur: The Waiter
De lentezon staat laag aan de hemel, het licht wordt door de laatste dauwdruppels fel weerspiegeld. Veel verder dan een paar meter kan ik niet kijken. Gelukkig is dat ook niet nodig. Zachtjes zoemt de motor van mijn auto. De grijze BMC voor me komt in beweging. Op het moment dat ik wil volgen wordt de ontstane ruimte onmiddellijk gevuld door een patserige Farmerarri. De ochtendrust verbreek ik met een luide claxon. De deur van de auto voor me vliegt open en een langharige baardaap stapt uit en gooit een half leeg bierblikje tegen mijn auto. Ik hoor mijn koplamp verbrijzelen en doe mijn portieren op slot. De baard stapt weer in.
Ik zet mijn radio aan en luister naar de rustige muziek. Langzaam maar zeker komt het verkeer weer op gang. Rechts van me komt er een MC-Truck aan rijden. De laadklep staat open en uit de achterkant hangen allerlei spullen. Een paar mannen lopen achter de truck aan om te voorkomen dat mensen er dingen afpakken. Op het trottoir schouwen mensen met nog meer spullen rond. Na een tijdje kan ik eindelijk het parkeer terrein opdraaien.
Eenmaal aangekomen blijken de sleutels van mijn kantoor weg te zijn. Het sleutelkastjes is verdwenen en er is niemand die me kan vertellen waar het is gebleven. Gelukkig zijn er dan nog altijd schroevendraaiers, met veel geweld krijg ik de deur open. Het kantoor is niet veranderd in die tijd. Mijn fax apparaat is door zijn papier heen, en op de grond licht een stapeltje bedrukt fax papier. Niks interessants, Na het even door te lezen beland het in de papierbak. Een race, in El Peso. Wie heeft dat bedacht? Het verkeer is een ramp, nergens kun je naartoe, maar toch een race. Het is een van de vele onlogisch dingen waar ik de laatste dagen mee kamp.
Zo schijnen veel ondernemers beboet te worden wegens het bezitten van meer dan 1 kavel langs een weg. Ik heb het wetboek er even voor afgestoft, maar kon niks vinden. Ook de telex en mijn stapel faxen bevatte geen verordening. Ik zal er wel overheen gekeken hebben, maar als ik dat deed? Zouden andere dat dan ook niet doen? Misschien moeten onze Officers maar wat minder tijd doorbrengen met het zoeken van kavels die iemand bezit en het verkeer gaan regelen, Dan zou ik nu geen nieuwe koplamp voor mijn Nishan hoeven te kopen. De telefoon op mijn bureau gaat.
Het is de secretaresse, U moet eventjes naar buiten komen. Na vlug even de computer gestart te hebben loop ik de trappen af naar de hal. De secretaresse wijst vanaf haar bureau naar de deur. Buiten zie ik een Officer naast mijn auto staan. Op een kladblokje is hij iets aan het schrijven. Ge�rriteerd stap ik op hem af om hem eens goed te vertellen wat ik er van denk. Plots herken ik hem, mijn mond valt weer dicht en zonder iets te zeggen neem ik de bonnen aan: geparkeerd voor een nooduitgang – 250 ISH en defecte verlichting – 300 ISH.
Het leed dat straatraces heet (Deel 1)
Auteur: Michiel Hutman
Het is zondagmiddag, tegen etenstijd. Met een paar planken hout in een karretje, sjok ik de hele tijd van mijn beboste kavel naar mijn winkel. Als even later mijn hele winkel vol ligt, ga ik even zitten, en kijk naar mijn tot de rand toe gevulde winkel. Eindelijk verdiende ik wat, iets wat me nog nooit was gebeurt. Omdat het etenstijd is, zijn de straten van Eurodam tamelijk leeg. Ik besluit richting het Gemeentehuis te lopen om daar te kijken hoe onze nieuwe burgemeester ramy the king !het doet. Maar ook daar is weinig te beleven. Om toch nog wat te doen, besluit ik, om een advertentie op het grote reclame bord te plakken: Planken, nu voor maar 80 cent. Tevreden kijk ik naar mijn briefje en loop terug naar mijn winkel.
Onderweg kom ik wat tegen wat ik nog niet gezien had: De compleet vernieuwde NewsFeed. Echt veel staat er niet op, afgezien het bericht van de Schepper zelf, Wouter over de straatraces. Niet interessant denk ik, en loop weer verder. In mijn winkel aangekomen zie ik dat er niets verkocht is. Ik besluit naar mijn woning te gaan, om daar te overnachten. De volgende ochtend word ik wakker, schiet in mijn kleren en loop naar mijn winkel. En ja hoor, al het hout verkocht. Ik loop naar het bos en kap wat bomen, zaag ze in planken en leg ze in mijn winkel. Dan loop ik terug naar mijn huis om te ontbijten.
Nadat mijn ontbijt op is, loop ik weer richting de grote NewsFeed-billboard. Ik zie er staan: Eerste autorace georganiseerd! Vanavond om acht uur in El Peso! Ik als groot autosportfan moet dat natuurlijk meemaken. Op naar ronkende motoren, de geur van gesmolten rubber en vooral op naar snelheid in Cyberi�.
Moppen
Auteur: Michiel Hutman en bytertje
Twee domme blondjes vliegen in een helicopter boven Eurodam. Vraagt het een blondje aan de ander: Welke straat zou dat zijn? De Middenweg of de Hoofdstraat? Weet je wat zegt het andere blondje, ik bind een touw aan je vast, dan laat ik je naar beneden zakken en dan kun je zo zien aan het straatbordje welke straat dat is. Ok, zegt het andere blondje en ze zakt naar beneden. Als ze bijna op de grond is, ziet het andere blondje een witte vlek en is het touw door midden geknapt. Het blondje is helemaal overstuur en zoekt heel Eurodam door naar het andere blondje. Even later vind ze haar plat tegen een startblok op station Eurodam. Het eerste wat ze vraagt is: Weet je welke straat het was? Zegt het andere blondje: Het was geen straat, het was de zweeftrein tussen Kronenburg en Eurodam.
Een Digitaliaanse immigrant zit op school in Cyberi�, zegt zijn meester: als jij een 9 haalt voor Cyberisch en voor wiskunde, dan wordt je Cyberi�r. Die jongen gaat naar huis en leert zo hard dat hij praktisch alles weet. Eenmaal op school gekomen maakt hij de toetsen. Na ongeveer een week krijgt hij zijn cijfers terug. Een 9,3 voor Cyberisch en een 9 voor wiskunde. Die Digitaliaan rent zodra hij thuis komt naar zijn vader, terwijl hij roept: Pap, pap ik ben een Cyberi�r. Zijn vader geeft hem een gigantisch pak slaag als antwoord. Zijn moeder geeft hem ook een gigantisch pak slaag zodra hij zegt dat hij Cyberi�r is. Hij loopt naar zijn kamer en smijt zijn deur dicht en begint te schelden: Potverdorie-nog-an toe, ben net 10 minuten Cyberi�r en heb nu al ruzie met die klote-Digitalianen.
Back in town
Auteur: bytertje
Na een dikke maand van afwezigheid stond ik daar dan weer. Wederom voor die grote poorten van Cyberi�. Het land waar ooit iedereen me kende. Bij mijn terugkeer was ik bang dat iedereen me zou herkennen, ik was immers met een groot schandaal op zak vertrokken om wellicht nooit meer terug te keren. Nadat de bewaker mijn paspoort gecontroleerd heeft en me 1000 ISH overhandigd heeft zet ik mijn tocht voort naar El Peso. Ik was gewend over hobbelige weggetjes langs hutjes en winkeltjes van flutmateriaal te rijden. Het verbaasde mij dan ook erg om de glinstering van glas in de zon te zien terwijl we over een perfect geasfalteerde straat reden. Wat een verandering.
Snel reed ik door naar El Peso. Daar aangekomen zag ik dat buiten de twee eerder genoemde veranderingen niet veel veranderd was, op de gezichten na dan. Veel immigranten waren naar El Peso gekomen. En veel bekenden waren vertrokken. Een totaal frisse start dus. Niemand die me herkende, precies zoals ik het hebben wilde. Ik kocht even snel wat plankjes en wat steen, reed door naar de glasfabriek om wat glas in te slaan en ben toen naar de gemeente om een stuk land te claimen. Tijd voor een middag klussen zonder kijkers. Na wat zwoegen, bloed zweet en tranen stond hij daar dan. Hier moest het gebeuren! Vanuit hier ga ik mijn kapitaal weer verveelvoudigen.
Nu een product kiezen. Die keus is altijd zo gemaakt bij mij. Er gaat geen maand voorbij dat er geen ijzer in mijn winkel te vinden is, zo ook deze keer niet. Na de tevreden klanten komen de eerste dreigbrieven binnen rollen. Dreigbrieven met teksten dat ik nooit de ijzerhandel in handen zal krijgen, dat ik kapot geconcurreerd zal worden.
Een extra stimulans voor mij dus. Zal ik die handel in handen krijgen? Zal mijn kapitaal verveelvoudigen?
Nieuwsflitsen
Auteur: Redactie
Advanced-ondernemer Klaas_Vaak werd gisteravond vrijgelaten na enkele uren onterecht in de cel te hebben gezeten. De Pesoaan kocht een reeks kavels op van een naamgenoot voor slechts 1 ISH per stuk en werd daardoor aangezien als farmer. Het CBI adviseerde naar aanleiding van de affaire dat men er goed aan doet om dergelijke koopjes te laten liggen, om risicos te voorkomen. De opgekochte goederen of kavels worden altijd gevorderd, ook als er niet sprake is van farming. Dit is helaas noodzakelijk om ingenieuze technische trucjes uit te sluiten.
In de Veteranen Raad is een discussie ontstaan tussen Richard en diverse Veteranen over de dubbelrol van Zofona, die zowel in het Parlement als de VR plaatsneemt. Voorheen werd dit altijd tegengegaan door de Overheid, die de Raad samenstelt.
De eerste particuliere bank is door Minister van Financi�n m1n1conomy goedgekeurd. Het gaat om de Alvarez Bank in YenVille. De Minister roept bankiers op zich te melden in de club Ministerie Financi�n.
Voortaan zijn alleen gediplomeerde makelaars (Real Estate Agents) gerechtigd kavels met winkels of huizen (door) te verkopen. Met deze maatregel hoopt de Overheid de louche handel in peperdure kavels en het zogenaamde kavelfarming deels op te lossen. De status Real Estate Agent wordt verstrekt door de Minister van Onderwijs, eventueel na het succesvol afronden van een cursus.
Doe mee aan de straatnamenwedstrijd en win 250 ISH!
Eind april zal het Cyberische volk in een poll de leukste straatnaam van Cyberi� kiezen. De bedenker ontvangt 250 ISH, de stad waarin de straat ligt ontvangt 2500 ISH!
Ontevreden
Auteur: Fowel
De vulkaan is weer tot rust gebracht en Cyberi� stroomt langzaam weer vol mensen. De burgemeesters leggen vlijtig nieuwe straten en parkeerplaatsen aan, handelaren kopen razendsnel de omliggende kavels op. Heerlijk, de marktwerking in zijn natuurlijke omgeving, een kapitalistische samenleving. Mijn schok was dan ook groot toen ik zag dat in sommige steden de handel in kavels zowat doodgeschopt werd door strenge verordeningen. Kijk, dat er iets gedaan moest worden aan de kavelroof, okay, dat begrijp ik. Maar moet het nu echt zo extreem?
Aangezien ik geen zin had om een hele sc�ne te veroorzaken in het gemeentehuis liep ik maar door naar het grote kantoor van The Miniconomist. Een blikje cola uit de koelkast (altijd goed gevuld wordt door de Overheid) werkt verfrissend, en ik was dan ook genoeg afgekoeld om de bezoekersruimte van het kantoor te openen. De koelkast werd geplunderd, zowel door schrijvers als lezers, ik kreeg vraag na vraag op me afgevuurd en een aantal mensen begon onzin te vertellen. Kijk, dat mensen vragen hebben, dat begrijp ik. Maar moet het echt zo zijn dat daardoor de Redactie-club gevuld raakt met onzin?
Op naar boven dus, naar mijn kantoor. Daar zette ik mijn breedbeeld tv aan om eens te kijken hoe het in het Parlement ging. En dat had ik nou beter niet kunnen doen, aangezien plotseling de herinneringen aan de ministerverkiezingen omhoog kwamen. Ik had me, zijnde een gewoon burger, kandidaat gesteld als Secretaris van Informatie. Hoewel het misschien ongewoon mag lijken, is het wel binnen de Wet. President ICE KING was dat met mij oneens en heeft mijn kandidatuur geweigerd. Hoewel hij zelf beweert voldoende uitgelegd te hebben waarom hij die keuze maakte zijn er genoeg Parlementari�rs die er vraagtekens bij zetten. Dat de President een besluit neemt, dat begrijp ik. Maar sinds wanneer hoeft hij zich daarvoor niet meer te verantwoorden bij de volksvertegenwoordiging?
De geur van verbrand rubber
Auteur: Redactie
Vanavond om 8 uur zal de eerste offici�le straatrace in Cyberi� van start gaan. Op het gloednieuwe asfalt van El Peso zullen dan 10 racers het tegen elkaar opnemen in hun Farmerraris, BMCs en Miniconominis. In Kronenburg wordt een uur later alweer gevlagd voor de tweede race. Het is duidelijk: Cyberi� is in de ban van opgevoerde autos, verbrand rubber en pitspoezen. Maar wat vinden de winkeliers ervan?
Tijdens de races zullen de winkelstraten immers uit veiligheid afgesloten worden, waardoor de winkeliers omzet missen. Minister van Veiligheid Marcello Alvarez zag een ander probleem: Dan heb ik helemaal niets te doen! Andere winkeliers reageerden wel positief en gaven aan met een bak popcorn op de tribune te gaan zitten.
Ondertussen is het voor beide partijen, racefanaten en ondernemers, nog onduidelijk hoe een race zal verlopen en wat de sport kan gaan betekenen voor het land. Een woordvoerder van de Overheid wist al een tipje van de sluier te lichten: uit onderzoek blijkt dat er veel steun is voor het organiseren van races op regelmatige basis. Bovendien werd er wat losgelaten over de te gebruiken tactiek: testrondes hebben uitgewezen dat zowel de maximumsnelheid als de staat van de auto van groot belang zijn. Ervaring van de coureur speelt nu nog niet mee, omdat niemand ervaring heeft met racen in de typische Cyberische wagens. Wint de coureur met de snelste en beste wagen dan automatisch? Nee, de geluksfactor weegt ook zwaar mee. Je kan natuurlijk altijd gehinderd worden door een medecoureur, aldus de woordvoerder.
De races trekken overigens ook niet-sporters aan. Het prijzengeld kan immers oplopen tot 1000 ISH voor een eerste plaats en dat weegt op tegen de 6 a 700 ISH die benodigd is voor het bouwen van een snelle wagen. Zeker omdat coureurs in alle steden deel kunnen nemen aan de races. Het verlies, in de vorm van benzine en afname van de staat van de auto, lijken te overzien. Hoewel, tijdens tien rondes slurpt een Farmerrari al gauw 50 liter benzine!
In een andere sector, de garagehouders, staan de eigenaren te popelen tot de eerste races van start gaan. Onze klandizie kan wel vervijfvoudigen als het racen een beetje populair wordt, droomt een monteur vooruit. Tot nu toe concurreerden de garagehouders elkaar veelvuldig stuk en konden autos voor enkele I-Shells gerepareerd worden. Nu de voertuigen voor het echte werk gebruikt gaan worden, verwachten alle garagehouders een stijging in de prijs.